Chagall Adam and Eve

Verbinden

Het verborgen contract in de partnerrelatie

Onlangs had ik een gesprek met mijn oudste dochter.  Het was fijn om elkaar weer te zien.  Volgend jaar gaat ze trouwen.  We spraken er over door. Op een gegeven moment  sprak ze de woorden: “Om een goede relatie te kunnen krijgen, moet je echt eerst jezelf leren kennen, dan pas kun je ook de ander, je partner, leren kennen en weet je of je echt elkaar helemaal kunt aanvaarden met je lichte en donkere kanten”. De dingen die ik voor de partnerrelatie moet leren  en in de partnerrelatie tegenkom in zijn meest intieme vorm en intensiteit, dienen zich ook aan in andere samenwerkingsvormen. De partnerrelatie brengt mij in aanraking bij de sleutelvraag bij uitstek: “Wie ben jij, wie ben ik nu eigenlijk?”

Als twee mensen in een liefdesrelatie zich aan elkaar verbinden zetten ze vier handtekeningen.  Twee handtekeningen met zichtbare inkt en twee met onzichtbare inkt. Van dit verborgen contract getekend met de onzichtbare inkt zijn zij zich in eerste instantie niet bewust. De werking en de effecten van dit verborgen contract worden echter spoedig gevoeld in de realiteit van alle dag.

Het is van groot belang om een duurzame relatie te ontwikkelen dat beiden zich bewust worden van dit onbewuste contract dat de vrouw heeft met haar innerlijke man  en de man met zijn innerlijke vrouw. En dit laatste geldt evenzo voor een samenwerkingsrelatie op de werkplek. Er zijn vier actoren in het spel in plaats van twee.

Onherroepelijk worden partners in de complexiteit van alle dag met elkaars onzichtbare handtekeningen geconfronteerd. Deze laten zich gelden, door middel van onverwachte reacties, emoties, weerstanden, verwachtingen, geprojecteerd wantrouwen, die stuk voor stuk weer iets bij de ander nalaten. De ervaringen en emoties worden opgeslagen het warenhuis van ons onbewuste. Maar weg is niet weg. Dingen van binnen wegstoppen/verstoppen, is van invloed op je gedrag naar de ander toe. Er ontstaat een afgeslotenheid in gedrag.

De diep in dat warenhuis weggedrongen ervaringen zijn geladen met energie. Zij stelen de aandacht op een eigen manier. Via fantasieën, dagdromen, verstorende stemmingen, of door middel van nieuwe emotionele uitingsvormen, als angsten, remmingen, onverdraagzaamheid, aannames, afkeer. En in de weerbarstige realiteit van alle dag leggen partners de last van hun verdrongen emotie en pijn op een ander en vervreemden van elkaar.

Zijn beiden bereid een nieuw verbond te accepteren, gebaseerd op het recht van een ieder om een individueel zelf te zijn? Het vraagt bereidheid de deur van innerlijke afgeslotenheid  onder ogen te zien en de pijnlijke en bevrijdende reis van zelfonderzoek aan te gaan. Deze reis is nodig om oorzaken van de afgeslotenheid te kunnen ontdekken en los te kunnen maken, die zich zo lang in het onbewuste hebben kunnen ophopen.

Afhankelijk van ieders bereidheid om deze weg te gaan kan een relatie een nieuwe dimensie, diepte en vreugde krijgen. De vraag aan de ander: ‘wie ben jij nu eigenlijk’ is geen wanhoops-vraag meer, maar één van opening en liefde. De vraag kan pas echt gesteld worden, als ik de moeilijke maar heilzame vraag  blijvend stel aan mijzelf: Wie ben ik?

Als man betekent dit dat je je huiswerk van zelfonderzoek wil aangaan, op zoek naar de relatie met je innerlijke onbekende, door Jung genoemd je anima, je innerlijke vrouw. Zij leert je jezelf te openen naar de ander toe, er te zijn en niet weg te vluchten gedreven door een geestelijke vrijheidsdrang die geen vrijheid is. Een vrijheid die niet de keuze kan maken om lichamelijk te worden is geen vrijheid. Het is een vrijheid die de ander achter laat. Het is als de god Eros in de mythe, die niet in het licht wil komen, zich niet wil laten kennen en aanraken, geen gezicht wil krijgen, maar verborgen wil blijven. En als Psyche dan toch het licht laat schijnen op zijn gezicht, omdat ze hem zo graag wil leren kennen, trekt hij zich terug. In plaats van zich te openen, verdwijnt hij. De ander met de wanhopige vraag achterlatend: maar wie ben je? Ik zoek je! De ander kan jou niet ontmoeten, want je bent er niet, ook niet voor jezelf.

Wat heeft jouw innerlijke vrouw je als man te brengen? Liefhebben is haar natuur. Zij weet met haar natuur dode materie tot leven te brengen, te bezielen met geestkracht. In plaats van dat Eros zich terugtrekt, verschijnt hij en laat hij zijn gezicht zien. Het woord dat je spreekt blijft niet hangen in het intellect, maar wordt levend, wordt lichaam en vlees. Je rijkt uit naar de ander en wordt bereikbaar. Vrijheid wordt niet langer gekoesterd als vlucht naar de Olympus, naar het geestelijke, gedreven door verbindingsangst. Vrijheid is de vrijheid waarin de keuze wordt gemaakt, commitment wordt gegeven en de verbinding wordt aangegaan! Dat gebeurt als je als man de relatie aangaat met die innerlijke vrouw in jou, zij brengt al deze dingen.  En je bent bereid en wil dat ook om echt in beeld te komen voor de ander, je partner. En dit geldt natuurlijk niet alleen voor de man, maar ook voor de vrouw. Zonder twee richtingsverkeer geen vernieuwing.

Wat wil het voor een vrouw zeggen, als zij  de kwaliteiten van haar innerlijke man, haar  animus leert kennen en met hem op goede voet komt te staan?

Die innerlijke man bevestigt haar in haar eigenwaarde en logoskracht. De logos brengt licht in de innerlijke complexe wereld van gevoelens, impulsen, emoties. De logos maakt voor haar scheiding tussen licht en duisternis, wat belangrijk en betekenisvol voor haar is, maakt de banden van onmacht los en geeft kracht en wil tot doen en handelen. Met deze logos brengt zij haar bezielingskracht naar buiten en wordt de liefde die zij in zich heeft daad – werkelijk.

Wie ben je, wie ben ik? Hoe leer ik je kennen? De ander kan mij leren kennen als ik bereid ben de reis naar binnen te gaan om mijzelf te leren kennen. Zo kunnen de vier handtekeningen bij elkaar komen, de zichtbare en de onzichtbare en de liefdesrelatie uit nieuwe diepte te doen oprijzen.

Zonder aanvaarding van jezelf en van de ander met licht en donker gaat het niet lukken. Het is er altijd allebei en hoort bij ons mens zijn. Donker kan licht worden, maar dat blijft een doorgaand proces. Er is steeds weer donker en licht. Donker blijft alleen donker als de keuze voor de afgeslotenheid blijft bij beide of één van beide partners. Echte liefde wil de weg gaan naar binnen. Voor de ander zonder daarmee de ander onder druk te zetten. Door los te laten in plaats van vast te grijpen. Je kunt anders ¨überhaupt” niet ontvangen en openstaan voor wat kan komen. De weg wordt bij voorbaat geblokkeerd voor de mogelijkheid dat de relatie vanuit ieders kern nieuw geboren kan worden. Alleen zo kunnen partners te weten komen en ervaren of hun relatie zich zal vernieuwen in een nieuwe diepte dimensie of dat het beter is om uit elkaar te gaan omdat zij als personen voor een partner relatie in de kérn niet bij elkaar passen en op elkaar aansluiten. Er kunnen zich dan in de liefde nieuwe wegen openen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>